Blog

Nieuwsbrief februari 2019

Van straat naar snelweg!

Achttien jaar lang werkzaam onder de straatkinderen is een lange weg. Er zijn zo veel aspecten die een cruciale rol spelen in het herstel en de ontwikkeling van een straatkind tot een volwaardig en een zelfstandige mens.

Van straat naar snelweg; een hevige reis: een van de grote hindernissen in het bereiken van de kinderen de eerste 10 jaar was de toestand van de wegen.

Het gebied waar we startten ligt ten zuidwesten van Oeganda, één van de moeilijkst bereikbare plaatsen, ook voor de lokale bevolking. We spreken hier over een volledige dagreis onderweg vanuit de hoofdstad met gevaarlijke wegen. Wij waren destijds de enige organisatie die in dat gebied werkzaam was onder de straatkinderen. Ergens midden in die tijdspanne startte een Israëlische organisatie met de aanleg van een nieuwe weg. De werkzaamheden namen enkele jaren in beslag, maar inmiddels is de weg klaar, en wordt de afstand op een mini-snelweg gebaand!

Christine  Nyirandyisenga gaat dit jaar naar het middelbaar. Ze dankt al de medewerkers, vrijwilligers en sponsors die het mogelijk maakten voor haar om zo ver te komen. ‘U hebt mij gegeven wat mijn eigen familie niet kon geven, en een kans om respect te hebben en gerespecteerd te worden. DANK U!” 

Kinderen komen  ’s middags lunchen van school in het huis In Kabale.Gezellig op een bankje in de tuin.Eén voor één zijn ze van straat gehaald. 

Zo is het transformeren van levens; vaak een hele onderneming die langzaam vooruit gaat en veel geduld vraagt. Er komen grote investeringen aan te pas want elk leven is goud waard. Wat het ook gekost heeft, wordt uiteindelijk veelvuldig beloond. Elk kind heeft zijn afkomst, familie en verleden maar ook een toekomst. Een kind ondersteunen is een investering in de toekomst van een volk.

Deze  jongens kwamen van ver; ze werden van de straat gehaald op 5, 6 en 7 jarige leeftijd.
De familie in Kisoro; kinderen en medewerkers.

Onderwijs en opleiding is één van de primaire manieren om een kans op een toekomst aan kinderen te geven en toch niet vanzelfsprekend in een land zoals Oeganda. We trachten elk kind de mogelijkheid te bieden om naar school te gaan en/of een opleiding te volgen. Het is voor elk kind anders. Er zijn kinderen die intern in ons opvanghuis wonen en vandaar naar school gaan. Ook hebben we kinderen die meestal na een opname van enkele maanden, vanuit hun thuissituatie geholpen worden, door middel van ondersteuning in voeding, begeleiding, en onderwijs. Dan heb je nog de kinderen die na maanden of jaren van opvang, op internaat verblijven en doorheen hun studies verder op ondersteuning mogen rekenen. Mits de meeste straatkinderen maar zeer korte periodes of niet naar school gegaan zijn, moeten ze meestal een grote inhaal beweging doen, wat maakt dat langdurige ondersteuning veeleer een noodzaak dan luxe is.

Brian Manishimwe heeft een O level studie afgemaakt verleden jaar. Het gaat om ‘gewoon niveau’ tot 4de secundair in Oeganda. Hij wil nu verder naar het 5de secundair om een A (advanced) niveau opleiding te vervolledigen. Hij studeert als internaat student in ‘Kisoro Vision High School’, een van de strengste maar beste scholen in Kisoro. Hij doet het goed, vooral in Geschiedenis, Aardrijkskunde, Godsdienst, Handel en Landbouw. Het secundair onderwijs is een kostelijke zaak omdat het niet echt gesubsidieerd is.Brian was 7 jaar toen hij van de straten werd gehaald door het team van Koinonia en is nu 20 jaar oud. Hij is een lieve jongen en gedraagt zich goed. Inmiddels zijn de vader en de stiefmoeder al een tijd spoorlos .   

Een weg banen: door de jaren heen hebben we het voorrecht gehad 100tallen  kinderen te kunnenhelpen binnen het rehabilitatie project van Koinonia. Op verschillende manieren, via de voedselbedelingsprojecten, onze opvanghuizen, met school, en door een hereniging met de familie. We geven het niet snel op, zelfs bij de moeilijkste situaties en gedrag, en zoeken altijd naar mogelijkheden die het beste zijn naargelang het kind. Het jonge leven dat ons op die moment gegeven is, trachten we zo goed mogelijk te ondersteunen.

Dit loopt niet altijd even vlot en gaat soms gepaard met vallen en opstaan. Gezien de achtergrond van deze kinderen, kan dat ook niet anders; elk van hen heeft serieus wat “bagage” bij. Ze komen vaak uit situaties van misbruik, uitbuiting, criminaliteit, verwerping, drugs en noem maar op. Al deze extra belasting maakt dat er een lange weg naar herstel en ontwikkeling moet worden afgelegd. Door alle heen, houden we het doel voor ogen om hen te mogen helpen tot een volwaardig leven te komen.

Emmanuel  Tchektais 20 jaar en heeft een opleiding afgerond. Nu is de tijd aangebroken dat hij afscheid zal nemen binnen het project en een nieuw hoofdstuk zal starten. Emmanuel is al vanaf zeer jonge leeftijd een wees. Als hij terugblikt op zijn turbulente leven, zegt hij: “U nam mij op en voedde me op. U stelde goede mensen over mij aan die over mij waakten. Ik ging terug de straat op en toch gaf u mij een nieuwe kans. Ik ben wie ik ben dank zij jullie; altijd in hart en gedachten als mijn echte ouders.”

Een thuis is een veilige plaats en een fundament voor de ontwikkeling van een kind.

Elk van onze opvanghuizen wordt zo geleid dat het voelt en fungeert als een vervangfamilie. Van daar uit worden de kinderen, waar het mogelijk is, in contact gebracht met de nog bestaande natuurlijke familie.  Ter voorbereiding, moet er eerst een hele weg gebaand worden binnen de familie of verwante relaties maar ook bij het kind zelf.

Soms is het zo dat de ouders niet bereid zijn om hun verantwoordelijkheid op te nemen, anderen zijn er gewoon niet toe in staat, en sommige kinderen hebben geen ouders of aanverwante familie meer. De kinderen zelf zijn meestal zwaar getekend door wat ze hebben moeten doorstaan en hebben herstel nodig vooraleer verder te kunnen. Dit is alleen maar mogelijk wanneer dit kind dat kan doen vanuit een veilige en rustige omgeving. Daarom zetten we heel veel in op onze opvanghuizen en alles dat er bij komt kijken.

Een veilige toren is het huis voor de meisjes in Kisoro. Als ze kijken naar hun situatie vroeger en nu, is voor hun het opvanghuis als een klein paradijs waarin ze als een familie samen leven.

Namusisi is 12 jaar en afkomstig uit Lopeei in het Noordoosten van Oeganda. Armoede, gebrek aan eten en extreme droogte bracht de ouders samen met hun vijf kinderen naar Mbale, een plaats, tussen de stad waar ze woonden en de hoofdstad. Ze zijn één van de “straatfamilies“, een reëel fenomeen dat zich voordoet in verschillende plaatsen van Oeganda.Op 8 jarige leeftijd sliep Namusisi op de straten van de hoofdstad samen met andere straatkinderen, regelmatig werd ze wreed geslagen door haar lotgenoten. Een jaar later werd ze door de politie opgepakt en naar de kindergevangenis gebracht in Kamperinitsa. In diezelfde tijdspanne onderhandelde Koinonia met de regering, om toelating te verwerven 100 van deze gevangenis kinderen onder hun hoede te mogen nemen. Namusisi was een van hen. Na enkele maanden ondergebracht te zijn in het opvanghuis, werd Namusisi naar haar geboorteplaats gebracht. Nu  verblijft ze in een internaat en in de vakanties gaat ze naar haar oma.Namusisi is een lief en beleefd meisje, ze gaat graag naar school en geniet ervan. Toch heeft ze nog een lange weg te gaan.

De medewerkers in onze opvanghuizen worden aangesproken als tante en nonkel en ze stellen zich op als vervangouders of beter gezegd, ouderfiguren. De kinderen hebben een gezonde, sterke, emotionele band met hen, dat spreekt wanneer ze hun dankbaarheid uiten als ze het huis verlaten. Vaak gaat dat gepaard met gemengde gevoelens. Dit gaat niet om een gewone job van 9.00 tot 17.00 maar wordt door hen ervaren als een roeping, een levensopdracht; daar sta je mee op en ga je mee slapen. Ze nemen het heel gewichtig om over deze kinderen en hun welzijn te waken als waren het hun eigen kinderen. Ook het plaatselijk bestuur per project bestaat uit een groep van integere mensen met een groot hart voor de kinderen. Ze waken op vrijwillige over de integriteit, stabiliteit en de efficiëntie van het project.

Bestuursleden voor het pas geschilderde  meisjeshuis in Kisoro samen met de boekhouder, de plaatselijke en de nationale coördinatrice
De familie in Kabale na de zondag samenkomst.
Links, onze nieuwe medewerkster.

‘Je hebt zelfs elk bot in mijn lichaam gevormd toen Je me op de geheime plek schiep, zorgvuldig,
 
me vakkundig vormend van niets naar iets.’
Uit de Bijbel, Psalm 139, ‘the Passion’ vertaling

Wil u iets meer betekenen?

Ideeën:

  • Wil u actief als vrijwilliger meewerken?
  • Een benefiet organiseren?
  • Een presentatie in de school van uw kind aanvragen?
  • Iemand aanspreken over sponsoring?
  • Posts op Facebook delen?

Neem dan contact op via onze contactpagina

Volgende zendingsreis: eind augustus. Wil u een nieuw kind van de straat, vuilnisbelt, gevangenis… redden? Geef u dan op als sponsor.Met 30€ per maand maakt u een verschil in het leven van een kind! 

Leave a comment